Երաժիշտներով քարե բարձրաքանդակ

Աղբյուրի համաձայն՝ հայկական դուդուկի երաժշտության արմատները հասնում են Տիգրան Մեծի ժամանակներին (մ.թ.ա. 95–55)։ Գործիքը պատկերված է միջնադարյան բազմաթիվ հայկական ձեռագրերում, իսկ «ծիրանափող» անվամբ այն հիշատակել է դեռևս 5-րդ դարի պատմիչ Մովսես Խորենացին։ Դուդուկը դարեր շարունակ ուղեկցել է հայերի կյանքի կարևոր իրադարձությունները՝ ժողովրդական տոները, երգն ու պարը, հարսանիքներն ու հուղարկավորությունները։ Ազգաերաժշտագետ Ջոնաթան Մաքքոլըմի կարծիքով՝ դուդուկի ամենակարևոր հատկությունը հայերենի երանգներն ու տրամադրությունն արտահայտելու կարողությունն է։

Լուսանկարում քարե բարձրաքանդակ է։ Կենտրոնում նստած կին է՝ գրկին մանուկ, երկու կողմերում փողային գործիք նվագող կերպարներ են, իսկ վերևում՝ լուսապսակներով երկու դեմք։