Հավերժության նշանը քարե քանդակում, Դադիվանք
Հավերժության նշանը, որ հայտնի է նաև Արևախաչ անվամբ, հայկական հնագույն ազգային խորհրդանիշ է։ Այն սկիզբ ու վերջ չունի և խորհրդանշում է հավերժական կյանքը, վերածնունդն ու շարունակականությունը, երկնայինի և երկրայինի կապը։ Սովորաբար այն ժամացույցի սլաքի ուղղությամբ կամ հակառակ պտտվող զարդանախշ է՝ կազմված միահյուսված շերտերից, հաճախ՝ ութ թևով։
Նշանը լայնորեն տարածված է հայկական ճարտարապետության և արվեստի մեջ՝ խաչքարերին, եկեղեցիների պատերին և տապանաքարերին, իսկ այսօր նաև խորհրդանշաններում ու հուշադրամներում։
Լուսանկարում քարե սալի վրա քանդակված մեծ շրջան է՝ ամբողջովին լցված միահյուսված օղակաձև գծերով, կենտրոնում՝ փոքր վարդանախշ։ Ըստ աղբյուրի՝ սա Դադիվանքի խաչքարի կամ ճարտարապետական տարրի մաս է. վանքը հայտնի է 13-րդ դարի նրբաքանդակ քարագործությամբ։
